Dodaj do:

     

Podczas pobytu w Gliwicach praco­wałem w przedsiębiorstwie budowlanym. Moim do­mem był wówczas hotel robotniczy. Nie wiem, czy ktoś, kto nie mieszkał w takim hotelu, w którym każ­dy mieszkaniec przywędrował z innej części kraju i ma maksimum podstawowe wykształcenie, zdaje so­bie sprawę, jakie warunki i zwyczaje tam panują. W takim otoczeniu poznawałem miłość, ale jakże od­mienną od tej, jaką sobie wyobrażałem, o której czy­tałem i marzyłem. Słowo „miłość" tam nie istniało, zastępował je żargon kilku słów, używanych przez ty­py spod ciemnej gwiazdy.

Kilka wymiętych dziewcząt z podkrążonymi oczami, opary alkoholu, dzikie wrza­ski, a dopiero potem cisza, przerywana już tylko szep­tami i skrzypieniem łóżek. To była „miłość", którą po­znałem, i wówczas zacząłem tęsknić za miłością czy­stą, wzniosła, opiewaną przez pisarzy i poetów, oglą­daną na ekranach kin.

Uciekałem z hotelu, włóczyłem się po ulicach, cho­dziłem do kina, aby nie widzieć i nie słyszeć tego, co tam się działo. Tak minął rok. Przyjechałem na urlop do rodzinnego domu. Był grudzień, święta Bożego Na­rodzenia, ferie świąteczne w szkołach. Do rodzin zje­chali się wszyscy koledzy i koleżanki uczący się w róż­nych szkołach. Urządziliśmy wspólnie prywatkę i właś­nie wtedy stało się — zakochałem się, jak to mówią, po uszy.

Ona była moją koleżanką ze szkoły podstawowej, lecz przez ten czas, gdy jej nie widziałem, zmieniła się bardzo. Stała się dziewczyną przyjemną, wesołą, za­lotną, tryskającą humorem. Patrzyłem na nią i my­ślałem: „Ta albo żadna. Muszę zdobyć jej względy".

Gdy z nią tańczyłem, plątały mi się nogi, pociły ręce, czerwieniłem się, gdy mocniej przytuliła się do mnie. Byłem wtedy wstydliwy, drżałem, aby nie ośmieszyć się przed nią jakimś nietaktownym gestem lub słowem. Moja głowa była pełna słów, wyznań, myśli kłębiły się, lecz nie mogłem nic z siebie wy­krztusić. Prywatka skończyła się, odprowadziłem ją do domu i umówiłem się na następny dzień. Długo nie usnąłem tej nocy. Czy to jest miłość, ideał mych ma­rzeń i snów? Byłem przekonany, że tak.

Spotykaliśmy się teraz codziennie, stopniowo za­cząłem czuć się w jej obecności swobodniej. Dużo dyskutowaliśmy na różne tematy, chciałem wszystko o niej wiedzieć, o jej nauce, towarzystwie. Zwierza­łem się ze swych przygód, osiągnięć i rozczarowań. Nie wiem, jak doszło do pierwszych uścisków, poca­łunków, z początku przelotnych, potem namiętnych, od których traciłem głowę. Jej pierwszej powiedzia­łem „Kocham cię". Nic nie odpowiedziała, tylko uś­miech zaigrał na jej twarzy, spuściła oczy i zamyśliła się.

Te dwa słowa podziałały na nią nie tak, jak chcia­łem, stała się bardziej poważna i zamyślona. Chcia­łem mówić, jak bardzo ją kocham, że tylko ona, że wszystko dla niej uczynię, ale nie mogłem. Na drugi dzień, siedząc w pędzącym pociągu, zastanawiałem się, planowałem, rozmyślałem. „Ach, jak to byłoby pięk­nie — mały domek lub mieszkanko w nowym bloku, wieczór, cicha muzyka płynąca z radia i my we dwo­je... Dlaczego ci ludzie się kłócą, że ktoś kogoś potrącił, nadepnął na nogę, przecież pociąg jest ciasny, trzeba być wyrozumiałym. My nigdy byśmy się nie kłócili, człowiek żyje tak krótko, tyle musi pokonać trudności, po co się gniewać, po co kłócić, nie lepiej mieć uśmiech na ustach i miłe słowa dla każdego. Czy ona mnie kocha? Dlaczego milczała i uśmiechała się tak jakoś dziwnie? A może śmiała się z moich wyznań, może nie wierzy w moje uczucia? Dlaczego właśnie ją wybrałem? Jest ładna, ma duże niebieskie oczy, blond włosy, jest bardzo zgrabna, miła, zdolna. Zdolna — skończy technikum, potem wyższe studia i nie zechce na mnie spojrzeć — myślałem. — Nie, to niemożliwe, muszę coś zrobić, musi być moją".

Pociąg zatrzymał się, spojrzałem w okno i byłem bardzo zdziwiony, że tak szybko przyjechałem na miejsce. Wyskoczyłem na peron, na którym leżał śnieg zmieszany z błotem. Poszedłem pieszo do tego wstrętne­go hotelu, w którym wegetowałem od roku. Idąc my­ślałem: „Muszę się stąd wydostać, mam tego wszystkie­go dość. Muszę być bliżej niej, widywać ją częściej". Na drugi dzień znów trzeba było rano wstać, włożyć ubrudzone żółtą gliną drelichowe ubranie i stale wil­gotne, gumowe buty, a potem iść przez las dwa kilo­metry do pracy, na budowie. Pracowałem w głębokim, sięgającym ośmiu metrów wykopie, wąskim i mokrym; kopałem gliniastą ziemię pomieszaną z kamieniami. Szpadel zgrzytał, wyginał się, a ziemi ciągle było dużo, wykop pogłębiał się wolno. Ręce poodgniatane, popę­kane od chłodu i wilgoci piekły niemiłosiernie. Mięśnie naprężały się rytmicznie, tężały, stawały się twarde jak drewno, a w całym ciele odczuwałem jeden tępy ból.

Tak mijały dni przy ciężkiej pracy, w tęsknocie do ukochanej dziewczyny. Pisałem do niej długie listy, raczej koleżeńskie, górnolotnych słów i wyznań unikałem. Zdawało mi się, że czytając je będzie się znów uśmiechać.

Na wiosnę zachorowałem na grypę, którą zlekcewa­żyłem. Ta lekkomyślność kosztowała mnie dwa mie­siące pobytu w szpitalu, ponieważ grypa przeobraziła się w zapalenie opłucnej. Ze szpitala pisałem: „Agat­ko, czy ty wiesz, jakie tu są nudy, całymi dniami leżę w łóżku, czytam książki i myślę o Tobie. List, który od Ciebie otrzymałem, znam już na pamięć. Nic nie mów moim rodzicom, że jestem chory, kocham ich bardzo i nie chcę, aby się martwili".

Po wyjściu ze szpitala nie wiedziałem, co mam ze sobą zrobić. Byłem na zwolnieniu lekarskim, czasu miałem pod dostatkiem, włóczyłem się, więc po mieś­cie, odwiedzałem kina, parki, kawiarnie — nudziłem się. „Gdyby Agatka tu była, jakże piękne byłoby ży­cie, jak mile spędzalibyśmy czas. Z nią na pewno bym się nie nudził, ona jest zawsze taka wesoła" — myśla­łem.

Wtedy postanowiłem wyjechać z Gliwic i poszukać pracy w Warszawie. Dzięki znajomym pracę znalazłem bardzo szybko w jednym z przedsiębiorstw księgar­skich. Tutaj zaczęło się nowe życie. Agatka tymczasem skończyła technikum i zaczęła pracować. Zamieszkała tak jak i ja w jednym z podwarszawskich osiedli. Spoty­kaliśmy się prawie codziennie, chodziliśmy do kina, teatru, na długie spacery. Po kilku miesiącach byłem do niej tak przywiązany, że nie wyobrażałem sobie bez niej życia.

Ona jednak coraz mniej miała czasu dla mnie. Tłu­maczyła się nawałem pracy w przedsiębiorstwie, dzia­łalnością w kole ZMS itp. Z początku wierzyłem, lecz gdy jedna znajoma powiedziała mi, że Agata za robociarza nie wyjdzie, postanowiłem porozmawiać z nią poważnie. Nie wspominałem jej o tym, co usłyszałem.

Mówiłem, jak bardzo ją kocham, jak pragnę przeby­wać z nią zawsze razem. A ona na to: „Przecież ja cię bardzo lubię, czy ci to nie wystarcza?"

Chciałem krzyczeć, bić głową o mur, życie bez niej wydawało mi się puste i bezsensowne. Nic nie powie­działem, spuściłem głowę, bo zdawało mi się, że znów uśmiech zaigrał na jej twarzy. Poszedłem do resta­uracji i spiłem się do nieprzytomności. Sen skończył się, moje marzenia o wielkiej miłości prysły, pozostała szara rzeczywistość.

Coraz częściej szukałem zapomnienia w alkoholu, lecz zasoby gotówki wyczerpały się bardzo szybko, zosta­łem bez grosza, głodny i przygnębiony. Zacząłem się zastanawiać, dlaczego ona mną pogardziła, czy rze­czywiście jestem do niczego, przecież nie jestem brzyd­ki, czy chodzi jej może o to, że nie mam odpowiednie­go wykształcenia. Wtedy przyszło olśnienie — prze­cież mogę jej dorównać, wybić się wyżej niż ona.

Zapisałem się do zaocznego technikum ekonomicz­nego. Nowe obowiązki i otoczenie wpłynęły na mnie bardzo dobrze. Starałem się nie myśleć o Agacie, o tym, co nas łączyło. Po tej przygodzie z Agatą kobiet raczej unikałem, wpadłem w jakiś kompleks niższości.

Od tego czasu minęło już prawie pięć lat, pracuję i uczę się. Pracę mam dobrą i ciekawą, co dzień mam do czynienia z książką. W tym roku szkolnym kończę technikum ekonomiczne i choć nie jest łatwo pogodzić naukę z pracą zawodową, to jednak jakoś sobie radzę.

Po przygodzie z Agatą myślałem, że będę już zaw­sze nieszczęśliwy, lecz to przeminęło. Mam dziewczyn­ę, z którą łączy mnie nie tylko miłość, lecz wspólny cel, wspólne zapatrywania i wiara w lepsze jutro.